Ο Roger Mayne ήταν ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς φωτογράφους της μεταπολεμικής περιόδου. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο φωτογραφικός ποιητής της ζωής του Λονδίνου στην τότε υποβαθμισμένη περιοχή Notting Dale στο Βόρειο Κένσινγκτον. Φωτογράφισε έναν συγκεκριμένο δρόμο τη Southam Street από το 1956 έως την μεγάλη αναμόρφωση το 1961 προκειμένου να ανεγερθεί ο πύργος Trellick Tower του Ernő Goldfinger.
Το έργο του περιλαμβάνει ποδόσφαιρο δρόμου και άλλα παιχνίδια, παιδιά πάνω σε ποδήλατα , «Teddy Boys», αυτοσχέδιους χορούς στο δρόμο, μετανάστες από την Καραϊβική και πολλους - πολλούς έφηβους.
Οι φωτογραφίες του Mayne από τη Southam Street μοιάζουν σήμερα ως δήλωση αλληλεγγύης προς την εργατική τάξη. Πίστευε ότι η Φωτογραφία είναι το καλλιτεχνκό μέσο για την πραγμάτωσή της, αυτό έδωσε στον Mayne αναγνώριση και κύρος στους κύκλους της φωτογραφίας.
Ο Roger Mayne γεννήθηκε στο Κέμπριτζ το 1929, γιος διευθυντή σχολείου. Σπούδασε στο Rugby School και πήρε το πτυχίο του στη Χημεία από το Balliol College της Οξφόρδης το 1951. Είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται σοβαρά με τη φωτογραφία όταν έκανε το ντεμπούτο του στο περιοδικό Picture Post τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, με ένα έγχρωμο φωτογραφικό δοκίμιο για τη δημιουργία μιας ταινίας μπαλέτου.
Το 1952, ο Mayne απέκτησε ένα αντίτυπο του "The Decisive Moment" («Η Αποφασιστική Στιγμή») του Henri Cartier-Bresson. Για τον Mayne, αυτές οι φωτογραφίες ήταν πολύ καθοριστικές και σύντομα επρόκειτο να επηρεάσουν και τη δική του φωτογραφία δρόμου.
Πριν από αυτό, ο Mayne είχε καλλιεργήσει τη ματιά του περνώντας χρόνο στο St Ives ανάμεσα σε ζωγράφους όπως ο Terry Frost, ο Roger Hilton και ο Patrick Heron. Μαζί με τον Hugo van Wadenoyen, προώθησε τη νέα διεθνή φωτογραφία μέσα από περιοδεύουσες εκθέσεις που διοργάνωνε η Combined Societies, η οποία ήταν μια συμμαχία φωτογραφικών λεσχών.
Αυτές οι εκθέσεις περιελάμβαναν αστέρια όπως οι Cartier-Bresson, Werner Bischof και Robert Capa, Paul Strand, Edward Weston και Minor White - όλα αυτά πολύ πριν οι γκαλερί και τα μουσεία της Βρετανίας αναγνωρίσουν τη φωτογραφία ως δημιουργικό και καλλιτεχνικού μέσο.
Μάλιστα, ο Mayne έγραψε τότε στον διευθυντή του Μουσείου Βικτωρίας και Αλβέρτου (V&A), Sir Leigh Ashton, καλώντας τον να αποκτήσει έργα από εκείνες τις εκθέσεις. Ο Ashton απάντησε κοφτά ότι «η φωτογραφία είναι μια αμιγώς μηχανική διαδικασία στην οποία δεν εμπλέκεται ο καλλιτέχνης».
Ο Mayne μετακόμισε στο Λονδίνο το 1954 για να εργαστεί ως ελεύθερος επαγγελματίας φωτογράφος. Το έτος ανάδειξης του Mayne ήταν το 1956 όταν το έργο του εκτέθηκε στις ΗΠΑ και αποκτήθηκε από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA) και έγινε για πρώτη φορά εξώφυλλο στην εφημερίδα The Observer.
Εκτέθηκε επίσης στο Institute of Contemporary Arts (ICA). Η έκθεσή του, με τίτλο «Photographs from London», περιλάμβανε τις νέες του φωτογραφίες από οργισμένους νέους, συμμορίες δρόμου και τις πρώτες φωτογραφίες από τη Southam Street.
Το τι συνέβη το 1956 περιγράφηκε οξυδερκώς από τη θεατρική συγγραφέα Ann Jellicoe (γνωρίστηκαν με τον Mayne το 1958 και παντρεύτηκαν το 1962): «Η ανατροφή του είχε αφήσει τον Roger ντροπαλό, αμίλητο, κοινωνικά απομονωμένο. Αλλά μέσα από τη φωτογραφία ήταν σε θέση να μοιράζεται τη ζωή των δρόμων. Η φωτογραφία έγινε το μέσο, το κίνητρο, το νόημα της ζωής του Roger».
Χρησιμοποιώντας μια φωτογραφική μηχανή Zeiss Super Ikonta, αντί για Leica, ο Mayne επισκέφθηκε τη Southam Street 27 φορές μεταξύ 1956 και 1961, συγκεντρώνοντας περίπου 1.400 αρνητικά. Οι φωτογραφίες του άγγιξαν μια ευαίσθητη χορδή, αποσπώντας τον έπαινο σημαντικών συγγραφέων της εποχής, όπως ο Colin MacInnes - του οποίου το βιβλίο Absolute Beginners (1959) έφερε μια φωτογραφία του Mayne στο εξώφυλλό του - και ο αρχιτέκτονας Theo Crosby, ο οποίος δημοσίευσε 57 από τις φωτογραφίες ως ειδικό τεύχος του περιοδικού Uppercase το 1961.
Αυτές οι επίκαιρες, δυναμικές φωτογραφίες εμφανίστηκαν επίσης στα εξώφυλλα σημαντικών βιβλίων των εκδόσεων Penguin και Pelican, καθώς και σε κλασικά έργα όπως το The Lore and Language of Schoolchildren (1959) των Peter και Iona Opie. Το 1964, το Μουσείο V&A είχε αναθεωρίσει τη στάση του όπου αγόρασε και εξέθεσε τις φωτογραφίες του Mayne.
Όταν διορίστηκε επιμελητής φωτογραφίας εκεί το 1977, ο Mayne δώρισε στο V&A το προσχέδιο του ανέκδοτου βιβλίου του για τη Southam Street.
Το 1986 εξέδοσε βιβλίο με τίτλο "The Street Photographs of Roger Mayne". Πολλοί από τους παλιούς του φίλους από τη Southam Street παρευρέθηκαν στα εγκαίνια της έκθεσης και λίγο αργότερα φωτογραφίες από τη σειρά αυτή εμφανίστηκαν στους τίτλους αρχής της κινηματογραφικής μεταφοράς του "Absolute Beginners" από τον Julien Temple. Ο Mayne δημιούργησε μεγάλο και σπουδαίο έργο στη φωτογραφία , αλλά αυτή ήταν η πιο αναγνωρίσιμη δουλειά του.
Μεταγενέστερες διακρίσεις περιλάμβαναν ομαδικές εκθέσεις όπως το «How We Are: Photographing Britain» στην Tate Britain το 2007 και το «Roger Mayne: Aspects of A Great Photographer» στη Victoria Gallery στο Μπαθ το 2013. Το έργο του Roger εντάχθηκε σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές σε όλο τον κόσμο χάρη στους αφοσιωμένους γκαλερίστες του στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη.
κείμενο: Mark Haworth Booth
πηγή: The Independent
Είπε
«Ο λόγος που φωτογραφίζω τους φτωχούς δρόμους είναι επειδή τους αγαπώ, όπως αγαπώ και τη ζωή σε αυτούς , με ενδιαφέρει αυτό που βλέπω, προς το παρόν μου είναι αδιάφορο το ότι τα περισσότερα από αυτά τα σπίτια δεν έχουν λουτρό και ότι η υπαρξή τους κινδυνεύει από την εγκατάλειψη. Οι άδειοι, αυτοί οι δρόμοι έχουν τη δική τους ομορφιά, μια ομορφιά φθίνουσας λαμπρότητας και πάντα μια σπουδαία ατμόσφαιρα είτε ρομαντική, είτε ομιχλώδη το χειμώνα, είτε νωθρή το καλοκαίρι. Κάποιες φορές είναι αφιλόξενοι ή μπορεί να είναι θερμοί και φιλικοί ένα ηλιόλουστο σαββατοκύριακο της άνοιξης»
«Θυμάμαι τη συγκίνησή μου όταν ανακάλυψα τη Southam Street, έναν δρόμο στον οποίο επέστρεφα ξανά και ξανά... Πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να λειτουργεί διαισθητικά και να στέκεται στα είδη των πραγμάτων που του αρέσουν ή όταν βρίσκει εικονογραφικό ενδιαφέρον»
«Ο καλλιτέχνης είναι ο τύπος του ανθρώπου που ενδιαφέρεται βαθιά για τον συνάθρωπο και τις δυνάμεις που επιδρούν στην κοινωνία μας. Αυτό συνεπάγεται μια ανθρωπιστική τέχνη, αλλά όχι απαραίτητα και ενδιαφέρον για την πολιτική»
Μνήμες από το παρελθόν της Southam Street
Αποσπάσματα από επιστολές κατοίκων της Southam Street
Mrs. Jennifer Reilly
«Η μεγαλύτερη αδελφή μου κι εγώ γεννηθήκαμε και οι δύο σε αυτόν τον δρόμο. Εκείνη το 1945 κι εγώ το 1950. Η μικρότερη αδελφή μου γεννήθηκε το 1952 στο νοσοκομείο, αλλά ζούσαμε ακόμα στη Southam Street. Μείναμε εκεί με τους γονείς μου μέχρι που μας μετατεστέγασαν το 1961-62. Και οι δύο παππούδες και γιαγιάδες μας ζούσαν εκεί, μαζί με μερικούς θείους και θείες.
Ήμασταν μια πολύ ευτυχισμένη παρέα στη Southam Street, όπου όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Ήταν δύσκολοι καιροί και η μαμά μου λέει πως ήταν φτωχικοί καιροί, αλλά εγώ έχω πολύ ευτυχισμένες αναμνήσεις. Τα παιδιά έπαιζαν πάντα έξω στον δρόμο και ήταν απόλυτα ασφαλή. Ήμασταν από τις πρώτες οικογένειες που είχαν τηλεόραση και όλοι μαζεύονταν στο σαλόνι μας κάθε βράδυ για να δουν.
Η ζωή προφανώς βελτιώθηκε, καθώς οι γονείς μου, οι αδελφές μου κι εγώ είμαστε όλοι ιδιοκτήτες σπιτιών πλέον, αλλά και η μαμά και ο μπαμπάς μου επεθυμούσαν τη συσπείρωση και την ομορφιά των κατοίκων εκείνου του δρόμου. Μπορούσες να αφήσεις την εξώπορτά σου ανοιχτή και τα πάντα και οι πάντες ήταν απόλυτα ασφαλείς. Αν ένιωθες λίγο πεσμένος, αρκούσε να σταθείς για λίγο στο κατώφλι σου και κάποιος θα σταματούσε να σου μιλήσει για να σου φτιάξει τη διάθεση.»
Mrs. Mary Gething
«Η διασκέδασή μας δεν αποτελούνταν τόσο από παιχνίδια, αφού κανένας μας δεν είχε πολλά λόγω χρημάτων, αλλά από το να κάνουμε κούνια στο φανοστάτη κρεμασμένοι από ένα σχοινί, ακριβώς αυτός που φαίνεται στη φωτογραφία του βιβλίου, στη γωνία του Craven House, όπως λεγόταν τότε...
Από το να κάνουμε βόλτα με το χειροποίητο καρότσι , κάποιου άλλου παιδιού που είχε φτιάξει ο πατέρας του και να παίζουμε τη "Βασίλισσα Άννα" το απόγευμα. Κι ύστερα να περιμένουμε τη φωνή της μαμάς ότι έπρεπε να μαζευτούμε γιατί ήταν ώρα για ύπνο. Όλα τα παράθυρα άνοιγαν σταδιακά καθώς μας φώναζαν να μπούμε μέσα... Είμαι πολύ ευτυχισμένη που υπήρξα ένα από τα παιδιά της Southam Street που έπαιξαν πάνω στον ηλιόλουστο και βρώμικο δρόμο της...»
πηγη: morrissey-solo.com
επιμέλια: J.Eco
